Luthers De servo arbitrio (Over de geknechte wil) verschijnt. Dit is een antwoord op Erasmus’ De libero arbitrio (Over de vrije wil) uit 1524. Luther toont aan dat hij in de lijn van Augustinus denkt. Reformatie en Humanisme gaan hier uit elkaar. Luther tekent de mens als gevangene, gebondene, iemand die onderworpen is: aan de wil van God of aan die van de satan. Hij gebruikt daarvoor het beeld van de mens als rijdier: als God erop zit, gaat het de goede kant uit, maar als satan erop zit gaat het fout. Een belangrijk motief voor Luther is de volstrekte afwijzing van elke vorm van werkheiligheid.
De verhoudingen tussen Luther en Erasmus zijn dus helemaal verstoord door dit meningsverschil. Maar hoe is hun verstandhouding daarvóór? Lees verder
