Jacobus Arminius (ca. 1559-1609), geboren in Oudewater, is een Nederlandse predikant en hoogleraar. Hij wordt na de vroege dood van zijn vader opgevoed door Theodorus Aemilius, een priester met protestantse sympathieën. Arminius studeert in Marburg, Leiden, Genève, Basel en Padua. In 1587 wordt hij predikant in Amsterdam (de stad had zijn studie bekostigd). Met name op het punt van de uitverkiezing (God heeft voordat de wereld begon een bepaald aantal mensen uitgekozen die gaan geloven; de rest is verworpen) komt Arminius in conflict met de kerk.
Hij heeft wel veel aanhangers. Het gaat Arminius om de verdediging van Gods vrijheid, zodat God niet de schuld kan krijgen van het ongeloof van mensen – iets wat volgens hem een gevolg is van de klassiek gereformeerde uitverkiezingsleer van Calvijn en Beza. In 1603 wordt hij benoemd als hoogleraar in Leiden. Zijn collega Franciscus Gomarus is hier zijn grote tegenstander. Als Arminius in 1609 overlijdt, is het debat over de uitverkiezing in volle gang en Arminius’ volgelingen zetten het voort. Uiteindelijk zou de Synode van Dordrecht 1618-19 een besluit over de standpunten inzake de uitverkiezing nemen.
