De wederdopers, onder wie velen uit de Nederlanden, vestigen zich in 1533/34 massaal in Munster, een bisschopsstad in Westfalen, waar ze de politieke macht verkrijgen (zonder geweld). Ze verwachten daar de spoedige wederkomst van Jezus. Onder leiding van
- Jan Matthijsz., een bakker uit Haarlem die via herdoop door Melchior Hoffman wederdoper was geworden,
- de predikant Bernhard Rothmann,
- de koopman Bernhard Knipperdolling en
- de kleermaker Jan (Beukelszoon) van Leiden stichten ze een eigen ‘Nieuw Jeruzalem’, ook wel aangeduid als het Godsrijk of het Koninkrijk Sion.
Het ideaal ziet er als volgt uit: alle ongelovigen (dus: niet-wederdopers) moeten de stad uit, want de wereld moet gereinigd worden met het zwaard. Gemeenschap van goederen wordt ingevoerd (‘christelijk communisme’). Ze denken dat Gods rijk nu spoedig zal aanbreken. Alle boeken behalve de Bijbel worden verbrand. Jan van Leiden wordt gezalfd tot ‘koning der gerechtigheid’; hij voert polygamie in en neemt zelf 12 vrouwen.
Men wil meer dan alleen Munster: er worden plannen gesmeed om ook andere steden op deze manier te bewerken. Maar intussen wordt de stad belegerd en op 25 juni 1535 valt Munster na een beleg in handen van de bisschop van Munster en zijn bondgenoten. De drie nog levende leiders worden gedood en hun lichamen in kooien opgehangen aan de St. Lambertuskerk. Als gevolg van deze geschiedenis, staan wederdopers voorlopig overal in een kwaad daglicht; ze worden vanaf nu zwaar vervolgd.
Na Munster blijven er ook in de Nederlanden kleine groepen op gewelddadige manier actief, maar de meeste dopers keren zich van het geweld af en volgens Menno Simons en de zijnen. Sommige r.k. vorsten menen elke protestantse groepering aan te moeten zien voor een revolutionaire beweging.
