De Franse koning Hendrik IV vaardigt het Edict van Nantes uit om de Franse protestanten, na bijna veertig jaar van bloedige burgeroorlogen, een beperkte mate van godsdienstvrijheid te geven en zo vrede te bereiken. Het houdt in dat het rooms-katholicisme staatsgodsdienst blijft, maar protestanten moeten wel de rooms-katholieke feestdagen en de huwelijkswetgeving houden. De Hugenoten kunnen in de buitenwijken van de meeste steden hun diensten houden (dit geldt niet voor Parijs).
Ook krijgen de protestanten een groot aantal steden (officieel pandsteden genoemd – als onderpand voor hun vrijheid), waar ze zich in kunnen terugtrekken en hun militaire verdediging organiseren als de vijandelijkheden van katholieke zijde weer zouden beginnen. Het edict brengt voor enige tijd rust en ook welvaart. Onder de opvolgers van Hendrik IV wordt het edict geleidelijk afgezwakt en uiteindelijk herroepen door Lodewijk XIV (de Zonnekoning) in 1685.
