De bekendste synode in de Nederlandse geschiedenis vindt plaats in Dordrecht (13 november 1618 – 23 april 1619). Deze nationale synode vertoont internationale allure (er zijn niet alleen veel buitenlandse afgevaardigden, maar de besluitvorming wordt ook internationaal overgenomen). Ook de nationale overheid is vertegenwoordigd door middel van 18 commissarissen-politiek.
Onder voorzitterschap van ds. Johannes Bogerman (uit Leeuwarden) besluit deze synode de leer van de remonstranten te verwerpen en daarvan getuigenis te geven in de Dordtse Leerregels (ook wel: de vijf artikelen tegen de remonstranten), de vertaling van de Bijbel uit de grondtalen en de vaststelling van de Dordtse Kerkorde (nog steeds in hoofdlijnen in gebruik bij veel protestantse kerken). De kerken verplichten zich deze kerkorde na te leven, evenals de gereformeerde leer zoals die is vastgelegd in de Drie Formulieren van Eenheid (de Nederlandse Geloofsbelijdenis en de Dordtse Leerregels).
