De Synode van Westminster (1643-1649) is, naast de Synode van Dordrecht, één van de belangrijkste kerkvergaderingen van het gereformeerd protestantisme. De Geloofsbelijdenis van Westminster komt hier tot stand. Het parlement besluit tot deze synode. Behalve de hoogkerkelijke partij van aartsbisschop Laud zijn alle denominaties binnen de Anglicaanse Kerk vertegenwoordigd. Men komt qua visie op kerkinrichting niet tot overeenstemming. Enerzijds zijn er de presbyterianen, die het principe huldigen dat de samenleving als geheel onder de tucht van Gods Woord gebracht behoort te worden, waarbij de kerk een centrale rol dient te vervullen.
Anderzijds de independenten of congregationalisten, met hun uitgangspunt dat de kerk een gemeenschap van heiligen behoort te zijn en dus zelfstandig haar zaken kan en moet regelen, dus ook de uitoefening van de tucht – en die kan zich niet uitstrekken over niet-gelovigen. Uiteindelijk besluit men bij meerderheid om de presbyteriale bestuursvorm te aanvaarden. Het bisschopsambt wordt afgeschaft. Later (onder Karel II, vanaf 1660) zou er weer een ‘restauratie’ plaatsvinden en wordt het presbyteriaanse weer ingeruild voor het episcopale.
Er is onder reformatoren verschil van opvatting over de passage ‘neergedaald ter hel’ uit de Apostolische Geloofsbelijdenis. Luther ziet dit als... Lees verder
