In de eerste helft van de zestiende eeuw baart de komst van nieuwe bijbelvertalingen, waarbij de invloed van Luthers werk onmiskenbaar was, de moederkerk grote zorgen. Het tegengaan van het drukken van dergelijke Bijbels blijkt echter onbegonnen werk. Men beseft dat men de hervorming geen betere dienst kan bewijzen dan door het volk de Bijbel te onthouden. Men ziet in dat het beste middel is zelf een goede bijbelvertaling te maken.
In 1548 verschijnt in Leuven – vandaar de naam Leuvense bijbel – een door Nicolaas van Winghe gemaakte en door de kerkelijke autoriteiten goedgekeurde vertaling. Van Winghe heeft daarvoor gebruik gemaakt van de Vulgaattekst. Daarin volgt hij het besluit van het concilie van Trente over bijbelvertalen, waar bepaald was dat de Vulgaattekst de enige erkende tekst was. Nadat in 1592 de tekst van de Vulgaat definitief is vastgesteld, wordt Van Winghes vertaling daaraan aangepast en in 1599 verschijnt de Moerentorfbijbel, genoemd naar de Antwerpse drukker Jan Moerentorf. Deze laatste Bijbel is tot het begin van de twintigste eeuw gebruikt als standaardvertaling voor rooms-katholieke bijbellezers.
